اینروزها بازار جنگ شادی رونق داره و برای جامعه ما که کمتر مراسم

شادی به خود میبینه نعمتی است . به یکی از این جنگ ها دعوت شدم و

رفتم .

گروه هنری پیوند این جشن را برگزار میکرد و فکر کنم دهمین روزاجراشون

بود . اول از همه به همت این دوستان آفرین میگم و خوشحالم که این

گروه سالهاست هنوز هم با جدیت حتی سالی یکی دو بار هم که شده

نمایشی یا مراسمی را برگزار میکنه و شاید به جرات بتونم بگم از معدود

گروههای نمایشی یا هنری است که پا برجا مانده و کمبود امکانات و سنگ

اندازیهای مختلف نتونسته اونو متلاشی کنه . باز هم به همتشون و

ارزومند برای بقای بیشترشون برای کارهای زیباتر و قوی تر شون . اما

غرض از بیان مطلب این بود که این گروه جنگ شادی اشون را با قطعاتی

از موسیقی و اواز  و نمایش ترکیب کرده بودند . همه گروه جوان بودند .

چند آهنگ با خواننده های جوان که به سبک و سیاق خواننده های روز

اینور آبی یا اونور آبی اما ناپخته و ناشیانه اجرا ميکردند و یکی دو آهنگ

کاملا آشنا که از خواننده های قدیمی مثل عارف و اصلانی بازخوانی شده

بود با همان ریتم و شعر و آهنگ بدون کوچکترین خلاقیت یا نو آوری و

نمایشی با سوژه تکراری و در عین حال گاهی خسته کننده تا

آنجا که من دیدم حاصل همه زحماتی بود که این عزیزان آنهم با همه

مشقاتی که من میدانم در به صحنه و اجرا درآوردن آن دارد و چقدر

سخت و طاقت فرساست  داشتند . 

شاید بیش از این هم نمیشداز آنان انتظار داشت  .

اما برای من که سالهاست نمیگم هنرمند  - بعنوان کسی که با هنر

بخصوص نمایش و تلویزیون و سینما و موسیقی از نزدیک آشنائی داره و

لااقل تحصیلات آکادمیک دارم - یک سئوال همیشه مطرح بوده و در اینجا

دوباره ذهن من را مشغول کرد . اون سئوال اینه که :  ما هنر را و نمایش را

از دید آکادمیک و اصولی آن نگاه میکنیم و خب طبیعی است که برخی از

آنها بسیار عوامانه و به نوعی خارج از حیطه و چهارچوب و اسلوب صحیح

نمایشی هستند و میتوان آنها را بسیار ضعیف ارزیابی کرد . اما همین

کارهای ضعیف و عوامانه گاه تماشاچی های بسیاری ممکنه داشته باشه .

بالاخره من موندم که اگر ما به عنوان هنرمند رسالت داریم تا پیشگام

جامعه و روشنگر راه انان باشیم داریم راهی اشتباه را میرویم یا جامعه ما

به طور عام پذیرش اینگونه مباحث و کارها را نداره . شکی نیست که

تلویزیون با سریالهای آبکی و سخیف در پایین نگه داشتن سلیقه و بینش

مردم و ساده انگاری آنها نقش به سزائی داشته و دارد . شاید هم تلاش

ما در زمینه تعقل و دید و بینش صحیح دادن به مردم آنهم در محدوده چند

صد نفری تئاتر در مقابل خیل شبکه های تلویزیونی و گستردگی آن و زمان

بسیاری را که مردم برای دیدن برنامه آنهم به سهولت در منزل صرف

میکنند  خیلی موثر نباشد  .

اعتراف ميکنم که گاهی وقتها من نيز که خود بسيار در مورد کارها و

نوشته ها سختگيرم و با اندک دانشی که دارم آموزش ميدهم يا نقد

ميکنم بدليل کم ديدن کار های خوب يا  به ندرت خواندن متن ارزشمند دچار

سردرگمی ميشوم که کدام کار خوب و کدام کار بد است و در زمينه نقد با

مشکل روبرو ميشوم که چه اصولی بايد رعايت ميشد و چه اصولی نبايد

به کار گرفته ميشد که از آن استفاده شده بود و به ياد استاد عزيزم حميد

سمندريان می افتم که به ديدن کارهائی که ميدانست ممکن است ضعيف

باشد نمی رفت و ميگفت : ترجيح ميدهم هميشه کارهای خوب را ببينم .

در هر صورت نقش ما چیه ؟ اگر خواستیم به اصول پایبند باشیم تماشاگر

عام را از دست داده ایم و اگر همگام عامه مردم شویم ما هم به نوعی

همرنگ جماعت شده و عوامگرائی را گسترش داده و تعقل و بینش را از

آنان میگیریم و تائید میکنیم که سطح سلیقه و بینش آنها در همین سطح

و ساده انگارانه باقی بماند صحیح تر است . در این میانه راه مانده ام که

اگر روزی خواستم تئاتری را بعد از مدتها به صحنه بیاورم چگونه موضوعی

را کار کنم که هم دغدغه های فکری و ذهنی من بعنوان یک دوستدار هنر

و تحصیل کرده این رشته از هنر برای جامعه تامین شود و هم تماشاچی

راضی و خشنود از سالن بیرون برود و در عین حال تفکر و تعقل را منشا

فکر و ذهن خود قرار دهد ؟!!! بهر حال یکی فدای دیگری میشود .  واقعا

کدام صحیح است ؟!!! اگر برای این جامعه ـ البته اکثریت و عامه مردم ـ با 

سطح سلیقه و نگرشی که دارند یا برایشان بوجود امده کار میکنیم پس

باید به زبان خودشان سخن گفت و آنچه که مورد پسندشان است اجرا کرد

تا تماشاگر داشته باشی ( بهر حال کار را برای همین مردم داریم انجام

میدهیم تا بیایند ببینند ) و اگر بخواهی حتی با نمایش طنز و با اصول و اشل

های صحیح کار کنی خب ممکن است مورد پسند آنان قرار نگیرد و تو همه

زحمتها را برای عده ای معدود و محدود که خود جزو خواص جامعه

محسوب میشوند و شاید این حرفها را خوب میدانند داری کار میکنی که

کاری بس عبث ممکن است باشد چون حرفی را میزنی که آنان خوب بر آن

واقفند . بسیاری از برنامه های طنز تلویزیونی ( لااقل اگر ادا و اطوار هم

هست اینگونه در نزد عوام شناخته میشود : طنز ) حتی اگر بسیار هم

ضعیف و آبکی و وقت پر کن باشد و حتی عقلانیت بییننده را هم زیر سئوال

ببرد و سطح سلیقه وی را هم به حد پائینی نزول دهد  باز هم مخاطبان

زیادی دارد اما یک تئاتر تلویزیونی زیبا و دراماتیک حتی اگر طنز هم باشد با

همه اصول و قواعد نمایشی و دراماتیک مخاطبان اندک و خاصی دارد . و

متاسفانه من بین این دو مسئله مانده ام حیران . شاید یکی نظری داشته

باشد که مشکل  نه تنها من  که بسیاری دیگر از دوستان هنرمند مرا  حل

کند .