در ایران باستان، از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق

بوده است. اما روز والنتین در نزد رومیان از سه قرن پس از میلاد ، بوجود

آمده است .

در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با ۲۹ بهمن، یعنی تنها ۴ روز پس از

روز والنتین فرنگی. این روز «سپندارمزدگان» یا «اسفندارمزدگان» نامیده

میشود . 

در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می‌‌کردند و علاوه بر اینکه ماه ها

اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول

«روز اهورامزدا»، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) که نخستین صفت

خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از

صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی«شاهی و فرمانروایی آرمانی»

که خاص خداوند است و روز پنجم «سپندارمذ» بوده است." سپندار مزد" لقب

ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن . زمین نماد عشق است

چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌‌ورزد. زشت و زیبا را به

یک چشم می‌‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌‌دهد.

به همین دلیل در

فرهنگ باستان ایران زمین  اسپندارمزدگان  را به‌عنوان نماد عشق 

می‌‌پنداشتند .

در هر ماه ، یک بار ، نام روز و ماه یکی می‌‌شده است که در همان روز که

نامش با نام ماه مقارن می‌‌شد، جشنی ترتیب می‌‌دادند متناسب با نام آن

روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر،

«مهرگان» لقب می‌‌گرفت.

همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمزد یا اسفندار مزد نام داشت که در

ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مزد نام داشت، جشنی با همین

عنوان می‌‌گرفتند.

سپندارمزدگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار

هم معنا پیدا می‌‌کردند.

در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می‌‌دادند.

مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده ، به آنها هدیه داده و از آنها

اطاعت می‌‌کردند.   

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی

پیوند فراوانی داشته است ، به مناسبت های گوناگون جشن می‌‌گرفتند و با

سرور و شادمانی روزگار می‌‌گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ،

نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و کلاً جهان‌بینی ایرانیان باستان

است.

هر چند که ما در آشنائی نسل جدید با این جشنها و مراسم کوتاهی کرده

ایم و گاه تعصبهای دینی و مذهبی و حکومتی  نا آگاهانه جوانان را به سوی

مراسم و جشن ها و فرهنگ غرب سوق داده چون آنها جشن ها و مراسم

خود را آگراندیسمان کرده و شدیدا روی آن تبلیغ می کند و ما همچنان جوانان

خود را در خلائی از فرهنگ ایرانی و اسلامی نگه میداریم و آنان را از پیشینه

و فرهنگ غنی ایرانی محروم میسازیم . اما من با اندک بضاعت و دانش خود

خواستم سهمی در شناساندن ایرانیان و بخصوص جوانان در این زمینه

داشته باشم .

از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود ناآشناييم شكوه و زيبايي اين فرهنگ

با ما بيگانه شده است.

"اطلاع داشتن از فرهنگ هاي ساير ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ

ها" دو مقوله كاملا جداست . با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم

ديگران، بي اينكه ريشه در خاك، در فرهنگ و تاريخ ما داشته باشد، اگر هم

به جايي برسيم، جايي ست كه ديگران پيش از ما رسيده اند و جا خوش

كرده اند!

براي اينكه ملتي در تفكر عقيم شود، بايد هويت فرهنگي تاريخي را از او

گرفت. فرهنگ مهم ترين عامل در حيات، رشد، بالندگي يا نابودي ملت ها

است. هويت هر ملتي در تاريخ آن ملت نهاده شده است.

اقوامي كه در تاريخ از جايگاه شامخي برخوردارند، كساني هستند كه

توانسته اند به شيوه مؤثرتري خود، فرهنگ و اسطوره هاي باستاني خود

را معرفي كنند و حيات خود را تا ارتفاع يك افسانه بالا برند.

آنچه براي معاصرين و آيندگان حائز اهميت است، عدد افراد يك ملت نيست ؛

بلكه ارزشي است كه آن ملت در زرادخانه فرهنگي بشريت دارد.

شايد هنوز دير نشده باشد كه روز عشق را از ۲۵ بهمن (والنتین ) که از

فرهنگ غربی با قدمتی کمتر از فرهنگ خودمان به فرهنگ ما رسوخ کرده  

به زمان ایرانی آن منتقل كنيم.

تصویر فوق را دوست عزیز شعله های پارس 2 - رودی به مناسبت روز عشق ایرانی برایم فرستاده

۲۹ بهمن(سپندار مزدگان ايرانيان باستان) 

روزعشق ایرانی       

بر همه شما عاشقان مبارک

همیشه شاد و سربلند باشید و از ابراز عشق به اطرافیانتان دریغ نکنید.

در زندگی عشق بهاست ، برای آن به دنبال بهانه نباشید.

برای اطلاع بیشتر می توانید به کتابهای زیر مراجعه کنید :

مراسم مذهبی و آداب زرتشتیان       نوشته : موبد اردشیر آذر گشسب

راهنمای دین زرتشتی                      تحقیق و نوشته : هاشم رضی